نیازهای محیطی، غذایی و آبیاری انگور

نیازهای محیطی، غذایی و آبیاری انگور

انگور یکی از محصولات مهم کشاورزی در ایران است که از آن به صورت تازه خوری و یا از فراورده های آن به شکل های مختلف استفاده می‌کنند. کشمش مهمترین فراورده این محصول است که بصورت خشکبار به کشورهای مختلف صادر شده و در آمد خوبی را برای کشاورزان و صادرکنندگان ایجاد می‌کند. کشمش صادراتی باید از کیفیت خوبی برخوردار باشد که در مرحله نخست به نحوه تولید و کیفیت انگور مرتبط است. چنانچه مدیریت تولید به نحو مطلوب انجام شود نه تنها کیفیت محصول افزایش زیادی خواهد داشت، بلکه کمیت آن نیز افزایش پیدا کرده و بهره‌وری تولید بیشتر می‌شود..


کارشناسان خبره در شرکت پایا پویش سبز با تسلط به شیوه تولید، تغذیه، آبیاری، طراحی و اجرای آبیاری قطره ای و مخصوصا آفات و بیماری های گیاهی می توانند موجب افزایش عملکرد و کیفیت محصول شما شوند. اگر مایل به تولید تجاری و اصولی انگور می باشید با مشورت نمایید.
در این بخش ما مقاله هایی را برای آشنایی بیشتر شما تهیه و تدوین می نماییم. امید است مورد بهره برداری واقع شود.
نیازهای اساسی انگور
دما
برای رسیدن میوه‌های انگور، دوره رشدی نسبتاً طولانی نیازمند است. طول فصل رشد اغلب ارقام انگور بین ۱۵۷ تا ۱۷۰ روز با میانگین دمایی حدود ۱۸ درجه سانتی گراد است. در اکثر نواحی انگورخیز ایران، طول فصل رشد برای رسیدن میوه انگور کافی است. تابش آفتاب و میزان مناسب دما، باعث بالارفتن کیفیت انگور می شود، چرا که میزان قند، اسید و مزه گس انگور بستگی مستقیم به تابش آفتاب دارد. علاوه بر طول فصل رشد، انگور برای بیداری از خواب زمستانه به ۲ تا ۳ ماه سرمای زمستانی نیازمند است. برای ارضای این نیاز سرمایی دمایی بین ۷+ تا ۱۵- درجه سانتی گراد به مدت ۲ تا ۳ ماه لازم است. به طور کلی انگور بومی مناطق معتدل گرم بوده و بیشتر در مناطقی که بین ۳۴ تا ۴۹ درجه عرض جغرافیایی است کاشته می شود. مهمترین عامل موثر در رسیدن حبه انگور مقدار دما است.
خاک
مو می تواند در اغلب خاکهای سنگین رسی، خاکهای بسیار سبک شنی و خاکهای بسیار فقیر (خاکهای کم عمق و خاکهای عمیق) رشد کرده و محصول بدهد. در حد امکان باید از کشت مو در خاکهای سنگین فاقد زهکشی و خاکهای قلیایی همراه با نمک فراوان پرهیز نمود. خاکهای عمیق با زهکشی خوب و هوموس فراوان برای رشد انگور بسیار مناسبند.
آب و آبیاری
تعداد نوبت های آبیاری انگور به قرار زیر است:
۱- قبل از شروع رشد.
۲- قبل و یا بعد از گل دهی.
۳- بعد از لقاح و زمانی که قطر حبه ها به ۳ تا ۵ میلیمتر رسیده باشد.
۴- با توجه به وضع خاک و منطقه بین ۲۵-۱۵ روز پس از دومین آبیاری.
۵- ۱۵ روز قبل از برداشت محصول.
۶- پس از برداشت محصول
۷- یخ آب زمستانه از دی ماه تا پایان بهمن برای ذخیره سازی آب و کاهش جمعیت عوامل بیماریزا و آفات خاکزی.

طبق توصیه فائو، ضریب (KC) انگور در مراحل مختلف رشد در مناطق گرم و خشک، بشرح زیر می باشد:
در ابتدای فصل KC برابر با ۲۵% تا ۴۵% در اواسط دوره رشد ۷۰% تا ۷۵% و در انتهای فصل ۳۵% می باشد.
نیاز آبی انگور در مناطق مختلف و برای ارقام مختلف بین ۵ تا ۷ هزار متر مکعب برای هر هکتار در سال می باشد. در آبیاری قطره ای نیاز آبی حدود ۴ تا ۵ هزار متر مکعب برای هر هکتار در سال است. در سالهای خشک و کم باران و در موارد حاد، معمولاً یکی یا چند نوبت آبیاری تکمیلی انجام می دهند. در سالهای کم آب، بایستی مبارزه با علف های هرز و کنه ها با جدیت و در چند نوبت انجام شود. به منظور افزایش ظرفیت نگهداری آب در خاک منطقه ریشه، از مواد جاذب الرطوبه مثل خاک برگ، پوکه های معدنی، کود دامی، مالچ و سوپر جاذب ها می توان استفاده نمود. بویژه سوپر جاذب ها قادرند تا چندین برابر وزن خود آب جذب کرده و ضمن بهبودی نفوذپذیری خاک، جذب و نگهداری رطوبت و در اختیار گذاشتن آن برای گیاه در مواقع مورد لزوم مؤثر باشند. در مناطقی که میزان بارندگی بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلیمتر و یا بالاتر است می توان انگور را به صورت دیم کشت نمود. بطور کلی در کاشت دیم بایستی طوری عمل کرد تا از یک بارندگی مختصر، حداکثر بهره برداری بعمل آید و آب در نواحی بین درختان جاری شده و به سمت منطقه ریشه (حوزه نفوذ) هدایت شود. این کار به روشهای مختلفی صورت می پذیرد که از جمله می توان به نوارهای کنتوری، تراسهای کنتوری، تراسهای ابرویی، انواع بانکت ها هلالی، مثلثی و قایقی شکل، ریز حوضه مربعی، کرت بندی و نیم بندهای دایره ای اشاره نمود. در اراضی شیب دار، باید از نزولات آسمانی حداکثر استفاده را برد، لذا می بایست اقداماتی اعمال شود تا ناحیه ریشه از بیشترین ذخیره آب برخوردار شود. بر این اساس روش های جمع آوری آب باران به انواع مختلفی تقسیم بندی می شوند که در اینجا به بانکت و تراس اشاره می شود:
بانکت: با ایجاد چاله های هلالی شکل به شعاع ۲ متر و در امتداد خطوط عمود بر جهت شیب اصلی دامنه ها می توان بانکت هلالی را بوجود آورد.
تراس: در این روش روی خطوط هم تراز، تراس احداث نموده و برای انجام آن می بایستی شیب طبیعی دامنه کوه به چند پله تقسیم شود.
مواد غذایی و کود دهی
افزودن مواد غذایی به خاک و تغذیه مو به روشهای گوناگون انجام می شود:
۱- اضافه کردن مستقیم کودها به خاک منطقه ریشه
۲- قرار دادن کود و مصرف آن به صورت کپه ای یا شیاری در منطقه فعالیت ریشه
۳- مخلوط کردن عناصر غذایی مورد نیاز با کود حیوانی و قرار دادن این ترکیب در چاله ای در منطقه فعالیت ریشه در خاک (چالکود)
۴- پاشیدن کودهای محلول در آب با غلظت مناسب بر سطح اندامهای هوایی گیاه
۵- استفاده از سیستم آبیاری تحت فشار برای کاربرد کودهای شیمیایی محلول در آب.
از بین روشهای یاد شده ساده ترین روش برای تغذیه مو استفاده از روش چالکود است. محلول پاشی با عناصر غذایی نیز در عملکرد محصول بسیار موثر است. در روش چالکود بسته به سن درختچه انگور، یک یا دو چاله به عمق حدود ۳۰ سانتیمتر در منطقه فعالیت ریشه (نیمه دوم سایه انداز) و کنار مسیر جریان آب حفر می شود. عناصر غذایی لازم را با حدود پنج کیلوگرم کود حیوانی کاملاً پوسیده برای هر چاله مخلوط می کنند و در ته چاله می ریزند. سپس چاله را با خاک پر می کنند. این عمل سالانه با تغییر محل چاله نسبت به سال قبل تکرار می شود. بهترین زمان تغذیه به روش چالکود، پایان فصل خواب و قبل از شروع فصل رشد است.
عناصر غذایی محلول در آب مانند ازت و آهن و برخی ریزمغذی ها شسته شده و از محدوده چالکود خارج می گردند. بنابراین لازم است این عناصر به روشهای دیگر کوددهی غیر از روش چالکود به گیاه داده شود. در زمان کاشت قلمه، ۱۵۰ گرم کود فسفاته و ۱۵۰ گرم کود پتاسه به همراه کود دامی پوسیده در چاله کاشت قرار می گیرد. میزان کود دامی مورد نیاز ۱۰ تن در هکتار در زمان کاشت و سپس هر دو سال یکبار ۲۰ تن در هکتار می باشد. البته به منظور تولید میوه مطلوب و اقتصادی، تغذیه تکیلی باغ دیم ضروری می باشد که بهتر است با استفاده از نتایج آزمون برگ و خاک انجام شود. ضمناً توصیه می شود که کود نیتراته و پتاسه را به صورت سرک و سالانه در اوایل بهار و در صورت امکان به همراه آبیاری تکمیلی در اختیار گیاه قرار دهند. براساس آزمون خاک و آزمون برگ، مصرف کود دامی پوسیده به همراه کودهای شیمیایی به صورت چالکود بک ماه قبل از بیدار شدن بوته های انگور انجام گیرد. در صورتیکه آزمایش خاک قبل از احداث باغ انجام شده باشد، برای کنترل وضعیت تغذیه لازم است در مرحله پس از ریزش گل از برگهای روبروی میوه نمونه برگ به همراه دمبرگ تهیه و میزان عناصر ازت، پتاسیم و فسفر تعیین و بر اساس نتایج آزمون خاک و آزمون برگ توصیه کودی انجام گیرد.
به منظور افزایش تشکیل میوه انجام محلول پاشی با کودهای اوره، سولفات روی و اسیدبوریک با غلظت ۱۵ در هزار (به نسبت مساوی از هر کود) بلافاصله پس از هرس خشک و قبل از بازشدن جوانه ها توصیه می گردد.
کود آلی را معمولاً در پاییز یا زمستان یکباره می دهند. کودهای معدنی را نباید یکباره داد. آنها را می توان در سه بار هر دفعه به فاصله ۲ ماه به زمین داد. کود ازته را از اول شهریور نباید به تاکستانها داد چون باعث ادامه رشد و در نتیجه نارس ماندن چوب درختها می شود.
همچنین به منظوری جلوگیری از آفتاب سوختگی تنه، جلوگیری از استقرار برخی آفات و بیماری ها در محل پوست تنه و حتی سرمازدگی از رنگ مخصوص سفید برای پوشش تنه استفاده می شود. توصیه می شود برای استفاده از این نوع مواد و روش با کارشناسان شرکت پایا پویش سبز مشورت نمایید.